अध्याय 14श्लोक 19
Chapter 14 • Verse 19

अध्याय 14 : गुणत्रयविभागयोग

प्रकृतिका तीन गुण (सत्त्व, रज, तम)

श्रीभगवानुवाच

नान्यं गुणेभ्यः कर्तारं यदा द्रष्टानुपश्यति।

गुणेभ्यश्च परं वेत्ति मद्भावं सोऽधिगच्छति॥ १९॥

nānyaṁ guṇebhyaḥ kartāraṁ yadā draṣṭānupaśyati |

guṇebhyaś ca paraṁ vetti mad-bhāvaṁ so 'dhigacchati || 19 ||

पदच्छेद र शब्दार्थ

न अन्यम् (na anyam)=अरू कसैलाई पनि होइनगुणेभ्यः (guṇebhyaḥ)=प्रकृतिका तीन गुणहरूभन्दा बाहेककर्तारम् (kartāram)=वास्तविक कर्ता (काम गर्नेवाला)यदा (yadā)=जबद्रष्टा (draṣṭā)=साक्षी दृष्टा (ज्ञानी साधकले)अनुपश्यति (anupaśyati)=विवेकको आँखाले प्रत्यक्ष देख्दछगुणेभ्यः (guṇebhyaḥ)=यी तीनै गुणहरूभन्दाच (ca)=परम् (param)=सर्वथा पर रहेको (अतीत/साक्षी तत्त्वलाई)वेत्ति (vetti)=तत्त्वतः जान्दछमत्-भावम् (mad-bhāvam)=मेरो दिव्य स्वरूप (परमात्म-भाव) लाईसः (saḥ)=त्यो साधकलेअधिगच्छति (adhigacchati)=प्राप्त गर्दछ

सरल नेपाली अनुवाद

श्रीभगवान् भन्नुहुन्छ— जब साक्षी दृष्टा (ज्ञानी साधक) ले प्रकृतिका तीन गुणहरूबाहेक अन्य कसैलाई पनि कर्ता देख्दैन (अर्थात् सबै कार्यहरू गुणहरूले नै गरिरहेका छन् भनी बुझ्दछ), र ती तीनै गुणहरूभन्दा सर्वथा पर रहेको म परमेश्वरलाई तत्त्वतः जान्दछ, तब ऊ मेरो दिव्य स्वरूप (परमात्म-भाव) लाई प्राप्त गर्दछ।

महाभारतको परिस्थिति

गुणातीत चेतनाको महा-फड्को: प्रकृतिको खेल र साक्षी आत्मा

यस श्लोकबाट श्रीकृष्णले गुणहरूको बन्धनबाट पूर्ण मुक्तिको सर्वोच्च रहस्य सुरु गर्नुभएको छ। अर्जुनले सोचेका थिए: "मैले बाण चलाउँदा म हत्यारा बन्छु।" श्रीकृष्ण अर्जुनको यो भ्रम तोड्दै भन्नुहुन्छ: "हे अर्जुन! ध्यान दिएर हेर— यो शरीर, यो हात, यो गाण्डीव धनुष, मनको उत्साह वा उदासी— यी सबै त प्रकृतिका गुणहरू (सत्त्व, रज, तम) का खेल हुन्। प्रकृतिको नियमअनुसार गुणहरू नै गुणहरूमा खेलिरहेका छन् (गुणा गुणेषु वर्तन्ते)। तिम्रो वास्तविक आत्मा यी कुनै पनि गुणको अंश होइन; त्यो त यी सबैलाई हेर्ने अनन्त, निर्लेप साक्षी हो। जब तिमीले बुझ्नेछौ कि गुणहरूले नै काम गरिरहेका छन् र तिमी ती गुणहरूभन्दा परको दिव्य सत्ता हौ, तब तिमी तत्काल मेरा परमात्मा-भावमा लीन हुनेछौ।" यो वेदान्त दर्शनको शिखर हो।
आफ्नो जीवनमा प्रयोग

दोष र अपराधबोधबाट मुक्ति: साक्षी भावको अभ्यास (Dissolving Guilt and the Ego of Doership)

हाम्रो जीवनमा दुईवटा चरम मनोवैज्ञानिक समस्याहरू छन्: 1. अति-गर्व: जब केही राम्रो हुन्छ, हामी भन्छौं— "यो मैले गरें, म कति महान् छु!" (रजोगुणको दम्भ)। 2. चरम हीनताबोध वा अपराधबोध (Guilt): जब केही नराम्रो हुन्छ, हामी आफैंलाई धिक्कार्छौं— "म कति नराम्रो, म असफल भएँ!" (तमोगुणको पतन)। गीताको समाधान: - गहिरिएर हेर्नुहोस्: शरीरका हर्मोन, मनका वृत्तिहरू र प्रकृतिका गुणहरूले परिस्थितिअनुसार क्रिया गरिरहेका थिए। - जब तपाईंले आफूलाई 'कर्ता' को ठाउँबाट हटाएर 'साक्षी' को ठाउँमा राख्नुहुन्छ, तब न त सफलताको घमण्ड रहन्छ, न त विफलताको घाउ। - तपाईं तत्काल शान्त, शुद्ध र परमात्मासँग जोडिनुहुन्छ।
व्यावहारिक सूत्र :

दिनमा जब कुनै काम सफल वा असफल हुन्छ, मनमनै भन्नुहोस्— 'यो प्रकृतिका गुणहरूको खेल थियो, म त केवल शान्त साक्षी हुँ।' यसले तपाईंलाई अहंकार र चिन्ता दुवैबाट मुक्त राख्नेछ।