अध्याय 2श्लोक 49
Chapter 2 • Verse 49

अध्याय 2 : साङ्ख्ययोग

साङ्ख्य योग (गीताको पूर्ण सार)

श्रीभगवानुवाच

दूरेण ह्यवरं कर्म बुद्धियोगाद्धनञ्जय।

बुद्धौ शरणमन्विच्छ कृपणाः फलहेतवः॥ ४९॥

dūreṇa hy avaraṁ karma buddhi-yogād dhanañjaya |

buddhau śaraṇam anviccha kṛpaṇāḥ phala-hetavaḥ || 49 ||

पदच्छेद र शब्दार्थ

दूरेण (dūreṇa)=धेरै टाढा (निकै तल / निकृष्ट)हि (hi)=किनकिअवरम् (avaram)=तल्लो दर्जाको (तुच्छ)कर्म (karma)=सकाम कर्म (फलको लोभले गरिने कर्म)बुद्धियोगात् (buddhi-yogāt)=बुद्धियोग (समत्वयुक्त कर्मयोग) भन्दाधनञ्जय (dhanañjaya)=हे धनञ्जय अर्जुन!बुद्धौ (buddhau)=समत्व बुद्धिकोशरणम् अन्विच्छ (śaraṇam anviccha)=शरण खोज वा आश्रय लेउकृपणाः (kṛpaṇāḥ)=कंगाल वा दीन-हीन (अति दयालाग्दा)फलहेतवः (phala-hetavaḥ)=कर्मको फलको लोभमा काम गर्नेहरू।

सरल नेपाली अनुवाद

श्रीभगवान् भन्नुहुन्छ— हे धनञ्जय! यस समत्वयुक्त बुद्धियोगको तुलनामा फलको लोभले गरिने सकाम कर्म अत्यन्त तल्लो दर्जाको (निकृष्ट) हुन्छ। त्यसैले तिमी यस समत्व बुद्धिको नै शरण लेउ; किनकि केवल फलको लोभले कर्म गर्नेहरू अत्यन्त दीन-हीन र कंगाल (कृपण) हुन्।

महाभारतको परिस्थिति

फलको भिखारी नबन— 'कृपणाः फलहेतवः'

उपनिषद् (बृहदारण्यक ३.८.१०) मा भनिएको छ— "यो वा एतदक्षरं गार्ग्यविदित्वास्माल्लोकात्प्रैति स कृपणः" अर्थात् जो आत्मज्ञान नपाई केवल सांसारिक फलको लोभमा मर्दछ, त्यो कंगाल (कृपण) हो। श्रीकृष्ण अर्जुनलाई चेतावनी दिनुहुन्छ: "अर्जुन! जब मानिस केवल नतिजा, लाभ र फाइदाको लोभले काम गर्छ, ऊ भिखारीजस्तै बन्दछ— ऊ परिस्थितिको दयामा बाँचिरहेको हुन्छ। यदि नतिजा राम्रो आयो भने खुसी हुन्छ, नराम्रो आयो भने रुन्छ। यस्तो मानिस जतिसुकै धनी भए पनि भित्री रूपमा 'कृपण' (दीन-हीन कंगाल) हो! तर जसले कर्मलाई आफ्नो स्वधर्म र ईश्वरको सेवा ठानेर गर्छ, ऊ वास्तविक सम्राट हो। त्यसैले तिमी फलको लोभमा नझर, बुद्धियोगको सर्वोच्च स्तरमा बस!"
आफ्नो जीवनमा प्रयोग

लेनदेनको मानसिकता (Transactional Mindset) बाट मुक्ति

हाम्रो समाजमा अधिकांश सम्बन्ध र कामहरू 'लेनदेन' (Transactional) मा आधारित हुन्छन्: - "म यो काम गर्छु, तर यसले मलाई के फाइदा हुन्छ?" - "मैले तिमीलाई माया गरेँ, बदलामा तिमीले मलाई के दियौ?" जब हामी हरेक पाइलामा केवल प्रतिफल (Return on Investment) मात्र खोज्छौं: - हामी निरन्तर असुरक्षित र आश्रित हुन्छौं। - हाम्रो आनन्द अरूको हातमा धितो हुन्छ। श्रीकृष्ण भन्नुहुन्छ: आफूलाई 'कृपण' नबनाउनुहोस्। दाता बन्नुहोस्, भिखारी होइन। आफ्नो कर्मलाई यति निःस्वार्थ र प्रेमपूर्ण बनाउनुहोस् कि कर्म गर्नु नै आफैंमा सबैभन्दा ठूलो पुरस्कार बनोस्।
व्यावहारिक सूत्र :

हरेक काममा 'मलाई के फाइदा हुन्छ' भन्ने संकीर्ण र कंगाल सोच नराख्नुहोस्। कर्मलाई स्वार्थरहित सेवा र कर्तव्यको भावले गर्नुहोस्; समत्व बुद्धिको शरणमा नै वास्तविक शान्ति र सम्पन्नता छ।