अध्याय 7श्लोक 27
Chapter 7 • Verse 27

अध्याय 7 : ज्ञानविज्ञानयोग

ज्ञान र विज्ञान योग (सृष्टिको मूल तत्त्व)

श्रीभगवानुवाच

इच्छाद्वेषसमुत्थेन द्वन्द्वमोहेन भारत।

सर्वभूतानि संमोहं सर्गे यान्ति परन्तप॥ २७॥

icchā-dveṣa-samutthena dvandva-mohena bhārata |

sarva-bhūtāni saṁmohaṁ sarge yānti parantapa || 27 ||

पदच्छेद र शब्दार्थ

इच्छा-द्वेष-समुत्थेन (icchā-dveṣa-samutthena)=इच्छा (राग) र द्वेष (घृणा) बाट उत्पन्न भएकोद्वन्द्व-मोहेन (dvandva-mohena)=द्वन्द्व (सुख-दुःख, लाभ-हानि) को भ्रमद्वाराभारत (bhārata)=हे भरतवंशी अर्जुन!सर्व-भूतानि (sarva-bhūtāni)=सम्पूर्ण प्राणीहरूसंमोहम् (saṁmoham)=घोर अज्ञान र भ्रममासर्गे (sarge)=संसारमा जन्म लिनासाथयान्ति (yānti)=फस्दछन्परन्तप (parantapa)=हे शत्रुतापन अर्जुन!

सरल नेपाली अनुवाद

श्रीभगवान् भन्नुहुन्छ— हे भरतवंशी परन्तप अर्जुन! इच्छा (आसक्ति) र द्वेष (घृणा) बाट उत्पन्न हुने द्वन्द्वरूपी भ्रमका कारण संसारका सम्पूर्ण प्राणीहरू जन्म लिनासाथ घोर अज्ञान र मोहमा फस्दछन्।

महाभारतको परिस्थिति

इच्छा र द्वेषको द्वन्द्व: संसारको मूल भ्रम

मानिस कसरी भ्रममा फस्छ? यसको सूक्ष्म मनोवैज्ञानिक जरा श्रीकृष्णले यहाँ औँल्याउनुहुन्छ: बच्चा जन्मनासाथ उसलाई जुन कुराले आनन्द दिन्छ, उसले त्यसलाई 'इच्छा' (मेरो मान्छे, मेरो खेलौना) बनाउँछ; र जसले दुःख दिन्छ, त्यसप्रति 'द्वेष' (शत्रु, नराम्रो) भाव राख्छ। यही इच्छा र द्वेषले संसारलाई दुई भागमा बाँडिदिन्छ— 'मेरो' र 'तेरो', 'मित्र' र 'शत्रु', 'जय' र 'पराजय'। महाभारतको कुरुक्षेत्र युद्ध पनि इच्छा (हस्तिनापुरको राज्यभोगको लोभ) र द्वेष (पाण्डवहरूप्रतिको घृणा र ईर्ष्या) कै परिणाम थियो। श्रीकृष्ण अर्जुनलाई चेतावनी दिनुहुन्छ कि जबसम्म तिमी यो इच्छा र द्वेषको द्वन्द्वबाट माथि उठ्दैनौ, तबसम्म सत्यलाई कहिल्यै देख्न सक्नेछैनौ।
आफ्नो जीवनमा प्रयोग

लाइक र डिस्लाइकको बन्दी बन्नबाट मुक्ति

हाम्रो दिनहुँको मानसिक ऊर्जा इच्छा र द्वेषको पछि लागेर खेर गइरहेको हुन्छ: - "मलाई यो मन पर्छ, यो मलाई चाहिन्छ नै!" (इच्छा/Craving) - "मलाई त्यो मान्छे मन पर्दैन, ऊ बर्बाद होस्!" (द्वेष/Aversion) हाम्रो मन दिनभरि यही मन पर्ने र मन नपर्नेको पेंडुलमजस्तै यताउता हल्लिरहन्छ। जबसम्म हामी आफ्ना भावनाहरूको यो द्वन्द्वलाई जित्दैनौँ, तबसम्म हाम्रो मन कहिल्यै शान्त हुन सक्दैन। दुवै अवस्थामा समभाव राख्न सिक्नु— अनुकूल परिस्थितिमा धेरै नउफ्रिनु र प्रतिकूल परिस्थितिमा नआत्तिनु— नै मानसिक परिपक्वताको रहस्य हो।
व्यावहारिक सूत्र :

आफ्नो मनलाई केवल 'मन पर्ने' र 'मन नपर्ने' को संकुचित दायरामा कैद नगर्नुहोस्। परिस्थिति जे आए पनि तटस्थ, विवेकशील र शान्त रहने अभ्यास गर्नुहोस्।