अध्याय 8श्लोक 10
Chapter 8 • Verse 10

अध्याय 8 : अक्षरब्रह्मयोग

अक्षर ब्रह्म (मृत्युको क्षण र शाश्वत धाम)

श्रीभगवानुवाच

प्रयाणकाले मनसाऽचलेन भक्त्या युक्तो योगबलेन चैव।

भ्रुवोर्मध्ये प्राणमावेश्य सम्यक्स तं परं पुरुषमुपैति दिव्यम्॥ १०॥

prayāṇa-kāle manasācalena bhaktyā yukto yoga-balena caiva |

bhruvor madhye prāṇam āveśya samyak sa taṁ paraṁ puruṣam upaiti divyam || 10 ||

पदच्छेद र शब्दार्थ

प्रयाण-काले (prayāṇa-kāle)=मृत्युको घडीमा (देह त्यागको समयमा)मनसा अचलेन (manasā acalena)=अविचलित र स्थिर मनद्वाराभक्त्या युक्तः (bhaktyā yuktaḥ)=अनन्य भक्तिभावले युक्त भएरयोग-बलेन च एव (yoga-balena ca eva)=र योगको साधना-बलद्वाराभ्रुवोः मध्ये (bhruvor madhye)=दुवै आँखीभौँको बीचमा (आज्ञाचक्र वा भ्रूमध्यमा)प्राणम् (prāṇam)=प्राणवायुलाईआवेश्य सम्यक् (āveśya samyak)=पूर्ण रूपले राम्रोसँग केन्द्रित गरेरसः (saḥ)=त्यो योगीतम् परम् पुरुषम् (tam param puruṣam)=उहाँ दिव्य परम पुरुषलाईउपैति (upaiti)=प्राप्त गर्दछदिव्यम् (divyam)=परम ज्योतिर्मय स्वरूपमा।

सरल नेपाली अनुवाद

श्रीभगवान् भन्नुहुन्छ— मृत्युको घडीमा निश्चल मनले, भक्तिभावले युक्त भएर, र योगको साधना-बलद्वारा प्राणलाई दुवै आँखीभौँको बीचमा (आज्ञाचक्रमा) पूर्ण रूपले एकाग्र गरी देहत्याग गर्ने त्यो योगीले ती प्रकाशमय दिव्य परम पुरुषलाई नै प्राप्त गर्दछ।

महाभारतको परिस्थिति

सचेत देहत्याग: भीष्म पितामहको इच्छामृत्यु

यो श्लोक योगशास्त्रको 'उत्क्रमण' (सचेत रूपमा शरीर छोड्ने विधि) को प्रामाणिक वर्णन हो। महाभारतको युद्धमा भीष्म पितामहले वाणहरूको शय्यामा ६ महिनासम्म उत्तरायण सूर्यको प्रतीक्षा गर्नुभयो। जब उचित समय आयो, उहाँले आफ्नो सम्पूर्ण ध्यान र प्राणलाई भ्रूमध्यमा एकाग्र गरेर, श्रीकृष्णको साक्षात् दर्शन गर्दै स्वेच्छाले देहत्याग गर्नुभयो। यो साधारण मृत्यु होइन; यो त योगबल र भक्तिको समन्वयबाट प्राप्त हुने दिव्य मुक्ति हो। श्रीकृष्ण अर्जुनलाई बुझाउँदै हुनुहुन्छ कि जो योगीले जीवनभर भक्ति र प्राणायामको अभ्यास गरेको हुन्छ, ऊ मृत्युको क्षणमा पीडाले छटपटाउँदैन, बरु शान्त भएर महायात्रामा निस्कन्छ।
आफ्नो जीवनमा प्रयोग

ऊर्जाको उर्ध्वगमन र मानसिक स्थिरता (Channeling Life Force)

हाम्रो ध्यान र प्राण प्रायः शरीरका तल्लो इन्द्रियहरू (वासना, लोभ, पेट र डर) मा झरेको हुन्छ। - जब तनाव वा भय आउँछ, हाम्रो सास छोटो र छिटो हुन्छ, छाती भारी हुन्छ। - तर जब हामी गहिरो सास फेरेर आफ्नो ध्यानलाई आँखीभौँको बीचमा (आज्ञाचक्र वा निधारको केन्द्रमा) ल्याउँछौँ, तब दिमाग तुरुन्तै शान्त र स्पष्ट हुन्छ। जीवनको अन्तिम क्षणका लागि मात्र होइन; दैनिक जीवनमा पनि जब कुनै ठूलो मानसिक संकट, रिस वा घबराहट आउँछ, आफ्ना आँखा बन्द गरी सासलाई भ्रूमध्यमा केन्द्रित गर्नुहोस्। यसले तपाईंको मानसिक शक्तिलाई केन्द्रित गरी कुनै पनि समस्या समाधान गर्ने अद्भुत क्षमता प्रदान गर्दछ।
व्यावहारिक सूत्र :

दैनिक ५-१० मिनेट ध्यानमा बस्दा आफ्नो ध्यानलाई भ्रूमध्य (दुवै आँखीभौँको बीच) मा केन्द्रित गर्ने अभ्यास गर्नुहोस्। यसले तपाईंको मानसिक एकाग्रता र इच्छाशक्तिलाई अप्रत्याशित रूपमा बढाउनेछ।