अध्याय 8 : अक्षरब्रह्मयोग

अब श्रीकृष्ण अर्जुनको सबैभन्दा गम्भीर प्रश्नको उत्तर दिनुहुन्छ: "मृत्युको बेला तपाईंलाई कसरी जान्ने?" श्रीकृष्ण एक स्पष्ट र अकाट्य प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ: यदि कसैले जीवनको अन्तिम सास फेर्दा आफ्नो सम्पूर्ण मनलाई परमात्मामा समर्पित गरेर देह त्याग्छ भने, ऊ सिधै ईश्वरीय चेतनामा विलीन हुन्छ। उसले फेरि दुःखमय जन्म-मरणको चक्रमा फस्नु पर्दैन। कुरुक्षेत्रको रणभूमिमा अर्जुनका अगाडि मृत्युको ताण्डव हुनै लागेको थियो। श्रीकृष्ण अर्जुनलाई अभयदान दिँदै हुनुहुन्छ: शरीर मर्नु कुनै विनाश होइन, केवल पुरानो लुगा (कलेवर) छोड्नु हो। यदि अन्तःकरण ममा केन्द्रित छ भने मृत्यु त परम मिलनको ढोका बन्नेछ।

धेरै मानिसहरू सोच्छन्: "अहिले जीवनभर मनपरी गरौँ, पाप गरौँ, लुटौँ; अनि मर्न लाग्दा एकपटक 'राम-राम' वा 'कृष्ण' भनौँला र मोक्ष पाउँला!" - तर के यो सम्भव छ? - जब मृत्युको समयमा शरीर कडा रोगले थलिन्छ, अक्सिजन घट्छ, आफन्तहरू वरिपरि रोइरहेका हुन्छन्, तब मानिसले चाहेर पनि नयाँ विचार सोच्न सक्दैन। - त्यो बेला त्यही विचार आउँछ, जुन विचार उसले जीवनभर चौबीसै घण्टा दोहोर्याएको थियो! कम्प्युटरमा पनि जति फाइल सेभ गरिएको हुन्छ, शटडाउन हुँदा त्यही डेटा सुरक्षित हुन्छ। त्यसैले अन्तिम घडीमा परमात्माको स्मरण आउनका लागि जीवनभर दैनिक रूपमा मनलाई पवित्र र सत्यमा अड्याउने अभ्यास चाहिन्छ।