अध्याय 9श्लोक 24
Chapter 9 • Verse 24

अध्याय 9 : राजविद्याराजगुह्ययोग

परम गोपनीय ज्ञान (सहज भक्ति)

श्रीभगवानुवाच

अहं हि सर्वयज्ञानां भोक्ता च प्रभुरेव च।

न तु मामभिजानन्ति तत्त्वेनातश्च्यवन्ति ते॥ २४॥

ahaṁ hi sarva-yajñānāṁ bhoktā ca prabhur eva ca |

na tu mām abhijānanti tattvenātaś cyavanti te || 24 ||

पदच्छेद र शब्दार्थ

अहम् हि (aham hi)=किनभने म नैसर्व-यज्ञानाम् (sarva-yajñānām)=समस्त यज्ञहरूकोभोक्ता (bhoktā)=मूल भोक्ता (स्वीकार गर्ने)च प्रभुः एव च (ca prabhur eva ca)=र एकमात्र परम मालिक पनि हुँन तु (na tu)=तर गर्दैनन्माम् (mām)=मलाईअभिजानन्ति (abhijānanti)=यथार्थ रूपमा पहिचानतत्त्वेन (tattvena)=सत्य तत्त्वसहितअतः (ataḥ)=त्यसै कारणलेच्यवन्ति (cyavanti)=पतन हुन्छन् (जन्म-मरणमा खस्छन्)ते (te)=तिनीहरू।

सरल नेपाली अनुवाद

श्रीभगवान् भन्नुहुन्छ— किनभने समस्त यज्ञहरूको एकमात्र भोक्ता र मालिक म नै हुँ; तर तिनीहरूले मलाई यथार्थ तत्त्वसहित चिन्न सक्दैनन्, त्यसैले तिनीहरू पतन हुन्छन् (फेरि जन्म-मरणको सांसारिक चक्रमा खस्दछन्)।

महाभारतको परिस्थिति

समस्त यज्ञका भोक्ता र अज्ञानको पतन

मानिसले देवी-देवता वा प्रकृतिको जुनसुकै शक्तिलाई आहुति दिए पनि, ती सबै आहुतिहरूको अन्तिम ग्रहणकर्ता र फलदाता स्वयं परब्रह्म श्रीकृष्ण नै हुनुहुन्छ। तर जब मानिसहरू यो मूल तत्त्वलाई नबुझेर केवल बाहिरी देवताहरूलाई नै सर्वस्व ठान्छन्, तब उनीहरूको दृष्टि सीमित हुन्छ। उनीहरूले सानो फल पाउँछन् र त्यो सकिएपछि फेरि तल खस्छन् (च्यवन्ति ते)। कुरुक्षेत्रमा श्रीकृष्ण अर्जुनलाई आफ्नो यो समग्र विश्वरूप र भोक्तृत्व सम्झाउँदै हुनुहुन्छ: तिमीले जे काम गर्छौ, त्यो मलाई नै अर्पण गर, तब तिम्रो कहिल्यै पतन हुनेछैन।
आफ्नो जीवनमा प्रयोग

मालिकपनको भ्रम र ट्रस्टीसिप (Trusteeship Mindset)

हाम्रो पतनको मूल कारण के हो? - हामी सोच्छौँ: "यो मेरो सम्पत्ति हो, म यसको मालिक हुँ, मैले नै यसलाई भोग गर्न पाउनुपर्छ!" - जब मानिसले आफूलाई 'मालिक' र 'भोक्ता' ठान्छ, तब लोभ, असुरक्षा र अहंकारले उसलाई तल खसाल्छ। तर जब हामी बुझ्छौँ कि यस सम्पूर्ण जीवन र सम्पत्तिको वास्तविक मालिक परमात्मा हुनुहुन्छ, र म केवल एक संरक्षक (Trustee) मात्र हुँ, तब मनको सम्पूर्ण तनाव हराउँछ। हामी इमानदारीपूर्वक आफ्नो जिम्मेवारी निभाउँछौँ र अहंकारको पतनबाट बच्दछौँ।
व्यावहारिक सूत्र :

आफूलाई कुनै पनि वस्तु वा उपलब्धिको अहंकारी मालिक नठान्नुहोस्। आफूलाई केवल एक विनम्र संरक्षक (Trustee) सम्झेर सबै कुरा परमात्मामा समर्पित गर्नुहोस्।